Dit was mijn waanzinnig 2013

Einde van het jaar. Traditioneel het moment waarop in de traditionele en digitale media allerhande lijstjes en jaaroverzichten gepubliceerd worden. Normaliter voel ik mij persoonlijk niet geneigd om aan de hetze mee te doen, maar dit jaar is het anders. Toen ik enkele dagen geleden met mijn echtgenote Kirsten het afgelopen jaar overliep, merkten we plots hoe anders en opvallend spectaculair dit jaar voor ons was. We konden even zelf niet geloven wat ons allemaal overkomen was, en wat we allemaal meegemaakt hadden. Dit was mijn jaar in enkele gebeurtenissen.

1 januari 2013 – wilde plannen

Een nieuw jaar is aangebroken. Het jaar 2012, waarin we onze mooiste omzet tot nu toe draaiden met Verbeeck + Ujvari maar ook afscheid moesten nemen van mijn vader die zijn strijd tegen longkanker na een moedig gevecht verloor, is definitief geschiedenis.

De afgelopen nacht hebben mijn vrouw en ikzelf een atypische oudjaar beleefd. We hebben ons niet laten verleiden tot wilde feestjes of zelfs maar het verlaten van onze knusse woonkamer. Gewoon, met ons tweetjes, haardje aan, pasta truffel, kreeftje, het complete tweede seizoen van Game Of Thrones, geluiden van vuurwerk op de achtergrond – zo ziet onze nieuwjaarsnacht er uit.

Het belooft een spannend jaar voor mij te worden. Na lang twijfelen heb ik van mijn vennoten Christian en Kirsten gevraagd mij wat los te laten in 2013. Tijdens het nuttigen van een sigaar enkele weken geleden, heb ik hen een mandaat gevraagd om in 2013 mijn favoriete business unit nieuw leven in te blazen. Verbeeck + Ujvari is ooit begonnen als een bedrijf dat in eerste instantie corporate branding oplossingen aanbood aan klanten. Door het onverwachte succes van onze trainingen en adviezen omtrent personal branding, zijn we ons echter sinds 2004 almaar meer en bijna automatisch op die poot van onze onderneming gaan focussen. Waarom immers concurreren tegen sterke agentschappen van over de hele wereld om een kleine kruimel van een taart te veroveren op het vlak van corporate branding als de business op het vlak van personal branding als vanzelf komt binnenrollen?

Het is dat bescheiden succes van onze trainingstrajecten en personal brandingdiensten, alsook de zekerheid dat Kirsten en onze andere collega’s voor de nodige continuïteit kunnen zorgen, die mij aanzetten om mijn oorspronkelijke passie opnieuw te gaan najagen. Dit jaar zal ik het evenwicht in ons zakencijfer herstellen, door intens aan business development te doen en nieuwe, interessante, strategische brandingprojecten binnen te halen. Tenminste, dat is het plan.

28 maart 2013 – een uitzonderlijke verjaardag

Half zeven ‘s morgens in het iets te frisse Antwerpen. Veel te vroeg om op te staan eigenlijk, en al zeker op mijn verjaardag. Maar het is niet anders, het lot heeft immers in mijn plaats bepaald dat mijn dertigste verjaardag ook de dag is van de JCI Antwerpse Jonge Ondernemer van het Jaar. En aangezien ik vorig jaar in juni besloten heb mij dit werkingsjaar in te zetten als District Network Ambassador van JCI in het District Antwerpen, ben ik meteen ook verantwoordelijk voor de organisatie van dit evenement. Vandaag zullen 4 jonge ondernemers het tegen elkaar opnemen met als inzet de titel van Antwerpse Jonge Ondernemer van het Jaar 2013, een eer die gepaard gaat met eeuwige JCI-roem en een finaleplaats voor de Vlaamse editie van deze wedstrijd in mei.

Om negen uur zal de jurering van start gaan, en eigenlijk ben ik zenuwachtiger dan de kandidaten. De voorbije nacht was een onrustige ervaring, zo een waarbij ik onophoudelijk alle stappen van het evenement bleef overlopen in mijn hoofd. Vandaag mag er niets fout lopen, mijn JCI-reputatie (en eigenlijk ook mijn ego) staan op het spel. Zeker op mijn verjaardag, in een zaal met kritische jonge professionals die een topeditie van dit evenement verwachten.

antwerpsejo

Tegen lunchtijd kennen we de winnaar. Ik stel nog snel een persbericht op onder embargo en even later ontmoet ik de rest van de commissie (voor de niet ingewijden: commissies zijn de groepen van geëngageerde JCI-leden die samen een project organiseren en in goede banen leiden) in de iconische Boerentoren die hoofdsponsor KBC ons ter beschikking stelt.

De avond waar we als ploeg sinds september 2012 naartoe geleefd hebben, verloopt vlekkeloos. Geflankeerd door de geweldige presentator Sven Pichal praat ik mee de avond aan elkaar en geniet ik intens van elke seconde. Een ontroerde Roman Willems wordt tot Antwerpse Jonge Ondernemer 2013 gekroond. En ik heb mijn dertigste verjaardag toch maar mooi gevierd in de Boerentoren, samen met bijna 200 gelijkgestemden.

1 mei 2013 – de onverwachte carrièrewending

Het hele voorjaar ben ik volop met business development bezig geweest. Voor het eerst in jaren heb ik nog eens ouderwets mijn netwerk afgebeld. Iedereen die ook maar iets te maken heeft met een marketingagentschap heeft mij de afgelopen maanden aan de lijn gehad met de vraag om eens samen te zitten. Ik spreek creatief directeurs, managing directors, CEO’s, en strategen die al jaren beroep doen op mijn diensten als freelance merkstrateeg. Allemaal horen ze van mij dat ik bezig ben met onze corporate brandingpoot de vernieuwde aandacht te geven die het verdient. Allemaal vraag ik ze om werk, of om mij minstens te onthouden als één van hun klanten zou vragen om strategisch advies.

Tot mijn grote opluchting blijken ze allemaal enthousiast te zijn, een voor een schijnen ze mijn meerwaarde te begrijpen, allen beloven ze uit te kijken naar opportuniteiten. Maar mijn persoonlijke kwartaalcijfer voor Q1 was opvallend lager dan andere jaren. Kirsten zei er niets over, maar in mijn hoofd verachtte ze vast het moment dat ze mij groen licht gegeven had om mij een jaar lang hiermee bezig te houden, in plaats van met datgene wat de voorbije jaren onze rekeningen betaalde.

En toen kwam 17 april. Vincent Knecht, creatief directeur bij Megaluna, en ikzelf zaten op een zonovergoten terrasje in Jette te lunchen naar aanleiding van een reeks projecten waarvoor hij mijn advies wou inroepen. Met Megaluna had ik in 2012 al een paar fijne projecten, strategische dossiers en concepten mogen realiseren; ervaringen die mij deels gebracht hebben bij het plan om mij terug meer op corporate branding te gaan focussen.

Wat een werklunch met een trouwe klant zou worden, draaide uit op een rechstreekse aanbieding. Vijf dagen kreeg ik, om eens na te denken over de vraag om mij exclusief aan Megaluna en moederbedrijf The Factory Brussels te binden. Vijf dagen om te rekenen, praktische pro’s en contra’s tegen elkaar af te wegen, te besluiten hoe het moest met mijn andere klanten en lopende projecten, enz…

Op maandag 22 april wordt het met enkele handtekeningen op een overeenkomst officieel gemaakt: vanaf 1 mei zal ik naast vennoot en image consultant bij Verbeeck + Ujvari ook brand strategy director zijn voor The Factory Brussels. Het voelt alsof ik de loterij gewonnen heb: doen waar ik goed in ben en wat ik graag doe, geflankeerd door een team van absolute creatieve topexperts, met een financiële continuïteit die ik nooit eerder mocht ervaren.

28 juni 2013 – inauguratie als voorzitter

Jarenlang heb ik lachend verteld aan mensen dat ik een beetje de Al Gore van JCI Lier was, iemand waarvan verwacht werd dat hij ooit zou kandideren als voorzitter, maar het uiteindelijk net niet werd. Jaren heb ik het uitgesteld, zelfs als men mij het expliciet kwam vragen, telkens met een andere reden. Het ene jaar was ik te druk met het promoten van mijn boek, het andere jaar had ik net een huis gekocht dat ik zelf wou verbouwen.

Vorig jaar besloot ik er definitief voor te gaan. Ik outte me als kandidaat in het voorjaar van 2012 en stelde samen met een team getrouwen een programma op. So far so good. Het werkingsjaar 2012-2013 zou dan eindelijk mijn voorzittersjaar worden.

Groot was mijn verbazing toen een opponent zich opwierp uit onvrede met de samenstelling van mijn bestuursploeg. Om al te bitse politieke campagnes en tweespalt binnen onze kamer te vermijden, besloot ik mij na enkele weken campagne voeren uiteindelijk terug te trekken. Even overwoog ik zelfs mij finaal terug te trekken uit JCI, zo gedesillusioneerd en teleurgesteld was ik door het verloop van de hele situatie.

jcilier

Fast forward naar 2013. Na lang wikken en wegen, talloze gesprekken met intimi en de positieve aanmoedigingen van enkele geëngageerde jonge leden, heb ik besloten me opnieuw kandidaat te stellen. Eerlijk, de wonde van vorig jaar is heus nog niet geheeld; maar de bitterheid heeft toch ergens plaatsgeruimd voor een positieve impuls na een jaartje vanop afstand de zaken beschouwen. Het Europese JCI-congres in Monaco eind mei is wat dat betreft een bijzondere beleving. Het toont vijf dagen lang aan hoe hecht en bruisend onze Lierse groep wel is. Als tijdens een etentje in het – overigens exquise – dakrestaurant van het Fairmont vijfsterrenhotel in Monte Carlo de deadline voor kandidaturen verstrijkt, ben ik plots officieel de incoming president van JCI Lier.

Echt campagne moeten mijn team en ik dus niet meer voeren, maar toch nemen we het opstellen van onze beleidsnota en de communicatie met de Lierse leden doodserieus. Op 28 juni 2013 stel ik in naam van onze Raad van Bestuur onze plannen voor aan de leden op de statutaire algemene vergadering aan wie we het vertrouwen vragen, die met een unanieme stemming onze ploeg het mandaat geven om de Lierse afdeling in het werkingsjaar 2013-2014 te leiden. Ik heb er het volste vertrouwen in, de dynamiek zit er echt in. Het is dan ook met trots dat ik mij door mijn voorgangers de voorzittersketting laat omhangen en me de pin van “president” op de rever van mijn veston laat spelden. Ik heb alvast goesting in het komende werkingsjaar; en met een groep van bijna 40 enthousiaste leden, een RVB vol toppers (liefst vier past presidents in mijn regering én kersvers lid Jolien als mijn vice-president) en de terugkeer van het legendarische Lierse galabal kan dat alvast niet fout gaan.

26 juli 2013 – ons afscheid van papa

De thermometer is om 11 uur ‘s morgens al even de 35° gepasseerd wanneer ik samen met stiefzoon Edward de rijzige avenue voor het treinstation van Avignon kom opgereden. Nog even mijn stilaan uitdunnende scalp beschermen met mijn Provencaalse hoed, zonnebril op en dan kunnen we mijn zus Annick en broer Michaël opwachten na hun reis met de TGV vanuit Brussel.

De afgelopen week hebben we met ons gezinnetje genoten van een heerlijke rust onder een Zuid-Franse zon. Een rust van een aard die we al enkele jaren niet meer kenden, het was voor het eerst in lange tijd dat we nog eens gewoon met ons viertjes op vakantie waren geweest. Onder het motto “we doen gewoon waar we zin in hebben” verdelen we onze tijd onder zwemmen, zonnen, aperitieven, (antiek-)marktjes afschuimen, lezen en vooral eten en drinken. De omgeving kennen we als onze broekzak, het is immers al de zoveelste keer dat we naar de Luberon – het mooiste stukje Provence en bij uitbreiding het mooiste stukje aardbol – zijn afgezakt.

gordes

En nu, voor het laatste weekend van onze vakantie, ontvangen we mijn broer en zus. Uiteraard komen ze enkele dagen mee genieten van het heerlijke weer, de kookkunsten van Kirsten, een verfrissende plons en een avondlijk spelletje Uno. Maar daarnaast is er nog een ander motief om met de drie oudste kinderen af te spreken in de Luberon. Vorig jaar in maart is onze vader op veel te jonge leeftijd (57!) overleden aan longkanker. Enkele weken voor zijn aangekondigde dood, besprak ik met papa hoe hij zijn uitvaart en laatste rustplaats zelf graag zou willen. Hij stelde zelf voor om uitgestrooid te worden, wat we met het merendeel van zijn assen gedaan hebben, volgend op zijn uitvaartplechtigheid in de Carolus Borromeuskerk op 13 maart 2012. Officieel werd hij dus verenigd met zijn broer, vader en moeder op het kerhof in Edegem.

Maar ik maakte mijn vader ook de belofte dat ik een deel van zijn assen zou uitstrooien in Gordes, een prachtige middeleeuwse stad die uitkijkt over de Luberon; een streek waaraan hij na lang aandringen mijnentwege uiteindelijk ook zijn hart verloren had. Mijn broer en zus mochten bij deze ceremonie – die omwille van omstandigheden een jaartje werd uitgesteld – uiteraard niet ontbreken.

We kozen zorgvuldig het mooiste zicht in Gordes uit. Discreet, uit het zicht van toeristen en lokale bewoners, in de schaduw van enkele populieren en met de blik op het eindeloze paars van de lavendelvelden. In die levensechte postkaart strooiden we in complete stilte elk een deeltje van papa’s assen uit over de vallei. Minutenlang staarden we in het ijle, onder een staalblauwe hemel, mijmerend over papa met enkel het getsjirp van duizenden krekels op de achtergrond. Zonder twijfel een van de meest bevreemdende en emotionele momenten uit mijn leven. En stiekem denk ik dat dit voor ons allemaal het geval was.

19 oktober 2013 – lancering van ons nieuwe boek

Het heeft bloed, zweet en tranen gekost; we hoeven er niet flauw over te doen. Sinds de zomer van 2011 was ik er al over aan het peinzen en langzaam aan het sleutelen: mijn tweede boek. Al snel bleek dat het verstandig was om Kirsten bij het proces te betrekken er meteen “ons” tweede boek van te maken. Het lukte me niet voldoende om me te concentreren op een nieuwe publicatie, mijn originele deadline van 1 september 2012 ligt intussen al heel lang achter mij.

Eind vorig jaar was de kogel dan toch door de kerk: met ons tweetjes zouden we een opvolger gaan schrijven voor mijn bescheiden bestseller ‘Mensen als Merken’ uit 2010. Deze keer wilden we dieper ingaan op personal branding dan ooit tevoren, gebaseerd op onze trainingstrajecten omtrent carrièrebranding.

Eind december vorig jaar en begin 2013 hebben we meetings gehad met uitgever Lannoo Campus die mijn eerste boek uitgegeven had. Maar op de terugweg van de tweede en laatste meeting omtrent ons nieuwe boek, begint het ons toch te dagen dat beide partijen onvoldoende enthousiast zijn over het nieuwe project. Onze uitgever lijkt niet helemaal wild te zijn van onze op stapel staande publicatie en geeft te kennen ook met het oude boek geen plannen meer te hebben. Wij van onze kant zijn wantrouwig ten overstaan van de inspanningen van hun kant om mee in dit verhaal te stappen en herinneren ons plots bepaalde ergernissen uit de eerste samenwerking. Bovendien zien wij wel degelijk nog toekomst in mijn eerste boek, dat niet alleen vlot blijft verkopen bij klanten maar ook nog steeds actueel blijkt. We besluiten in samenspraak met de betrokken partijen de samenwerking stop te zetten.

boekenbeurs

Nog geen week later spreek ik op aanraden van auteur, collega en goede vriend Kevin Strubbe af met zijn uitgeefster, de flamboyante en uiterst sympathieke Lut Raymaekers van uitgeverij Van Halewyck. De eerste ontmoeting voelt al meteen als thuiskomen. Deze dame begrijpt onmiddellijk waar we naartoe willen. Ze ziet meteen potentieel in ons nieuwe boek, en stelt tot mijn verrassing en plezier de voorwaarde dat ze het vorige boek wilt heruitgeven. Ze stelt meteen voor zich gedurende het hele proces mee te gooien in de samenwerking. Dolgelukkig als een kind met Sinterklaas breng ik verslag uit bij Kirsten.

Na maanden research, schrijven, herschrijven, schrappen en opnieuw schrijven hebben we de voorbije weken de leukste aspecten van het uitgeven doorlopen. De geweldige Jesse Willems maakte prachtige promo-foto’s voor ons boek. Enkele trouwe klanten en experts ter zake hebben het afgewerkte manuscript gelezen en ons fijne quotes bezorgd voor onze kaft. We mogen voor het eerst onze afgewerkte covers keuren. Onze agenda loopt stilaan vol met promomomenten op congressen en in de media. Er komt groen licht van Bol.com en de traditionele boekhandels dat ze ons boek in voorraad nemen dit najaar. Onze trouwe partners Vacature.com en Voka nemen elk honderden exemplaren in voorverkoop af. Niets dan goed nieuws.

En nu is het zover. Sinds eind september is mijn eerste boek onder de naam Personal Branding opnieuw verkrijgbaar bij de betere boekhandel. Op 23 oktober lanceren we officieel de opvolger Career Branding op Vacature Talentum in Tour & Taxis. Maar vandaag lanceren we onze nieuwe boeken al voor vrienden en familie. Gewoon gezellig bij ons thuis, met een hapje en een drankje. De komende weken zullen ons voor het eerst in jaren nog eens als auteur op de Boekenbeurs brengen, en ons persaandacht van VTM, Vacature, De Tijd, Trends, KanaalZ, De Morgen, enz… opleveren.

13 december 2013 – heroriëntering The Factory Brussels

Toen ik begin mei toezegde om mij voor corporate branding projecten exclusief aan The Factory Brussels te verbinden, werd ik meteen voor de leeuwen geworpen. Naast de ontzettend boeiende projecten en het team van experts waarmee ik als externe consultant ook al had mogen werken, bleek The Factory Brussels nog andere uitdagingen te herbergen.

Als communicatiegroep is het familiebedrijf natuurlijk dag in dag uit bezig met de creatieve marketing en merkpositionering. Zodanig intensief zelfs, dat de neiging ontstaat om de eigen situatie minder in vraag te stellen. Het is een situatie die de meeste bedrijven (en in het bijzonder de creatieve agentschappen) vast wel kennen uit eigen ervaring. Maar als er dan plots een gloednieuwe merkstrateeg binnenwandelt die zich links en rechts wat kritische vragen stelt over het reilen, zeilen en de merkpositionering…

Zo komt het dat creative director Vincent, account director Britta en ikzelf in de maand juni beginnen aan een oefening die uiteindelijk meer dan een half jaar in beslag zou nemen. We stellen nota’s op, zonderen ons dagenlang af om met drie te brainstormen over mogelijke pistes, doen aan value determination sessies met de medewerkers, voeren SWOT-analyses en concurrentiestudies uit. Allemaal met als doel een herwerkte missie, visie en merkstrategie uit te tekenen die ons bedrijf de komende jaren kan versterken en de perceptie bij onze klanten en prospects op een positieve manier kan beïnvloeden.

Hoewel het een schoolvoorbeeld is van wat ik al jaren voor klanten doe, is het deze keer toch anders. Omdat alle betrokkenen, wel, euhm, betrokken zijn en emotionele banden hebben met submerken Megaluna en Arte-Print, blijkt de oefening bij momenten toch niet zo vanzelfsprekend als we gewend zijn. Bovendien zijn mensen van nature bang van verandering, dus als CEO Guido Geraerts vandaag aankondigt dat we vanaf heden officieel The Factory Brussels zijn, dat we onze missie en visie bijsturen en dat we ons met een aangepaste focus op de markt zullen gaan voorstellen, dan roept dit her en der de nodige en misschien wel te verwachten interne weerstand op.

De komende maanden zal de hele strategie in praktijk omgezet worden. Als werkgroep, gesteund door het bestuur van The Factory Brussels, zijn wij er van overtuigd dat de piste die vandaag wordt voorgesteld de enige juiste is om onze groei te versterken. De toekomst zal ongetwijfeld uitwijzen of we gelijk hadden.